Do przyjaciół

Kamień

Kamień

Autor: Adam Asnyk

Ja tylko jestem kamieniem 

I jako niemowlę tu, 

Objęty matki ramieniem, 

Cichego używam snu. 

Ledwie świt ducha półsenny 

Mnie z łona martwości zwie 

I w mojej piersi kamiennej 

Poczuciem istnienia tchnie. 

Jeszczem związany łańcuchem 

W szeregu bezwiednych brył 

Z ogólnym natury duchem, 

Z kolebką bezwiednych sił. 

Jednak przeczuwam powoli, 

Że zacznie pierś moja bić, 

I marzę o ludzkiej doli, 

Chcę kochać, cierpieć i żyć! 

I wierzę, iż ten, co kruszy 

Dziś moję powłokę, grom 

Otworzy dla mojej duszy 

Wspanialszy cielesny dom. 

I witam z dreszczem rozkoszy 

Każdy zadany mi gwałt - 

W niszczeniu, co mnie rozproszy, 

Zgadując przyszłości kształt. 

Tam, gdzie się boleść zaczyna, 

Bezwiednej martwości kres! 

A nad nią boska kraina, 

Gdzie miłość wykwita z łez. 

Przez wszystkie śmierci ogniwa 

Postępu ciągnie się nić - 

Ból samowiedzę zdobywa: 

Chcę cierpieć, kochać i żyć!

Wspomienia - Dailymotion Wideo

Wspomienia - Dailymotion Wideo

Wspomienia
Dlaczego wspomnienie o jesieni przynosi ból ?
Pustka w mym sercu i dziwny smutek ... a może i żal ...
Rozstanie tak bardzo boli .
Ukochana , co stało się z naszą miłością ?
Że nie możemy znieść już siebie .
Dziś , brakuje mi dotyku twych dłoni .
Tych kilku czułych gestów .
Zapachu twego ciała .
Co stało się z nami ?
Nie mogę cofnąć czasu...
Wskazówki zegara ... gdyby można je było zatrzymać .

Gdzie odnaleźć tą miłość ... której nigdy może nie było ...
Czym wypełnić tą pustkę ?
Jak pokonać samotność ?
Może to wszystko , to tylko sen ... zły sen .
I gdy się zbudzę ... ty znów będziesz przy mnie .
Inna ... czuła , troskliwa ... kochana .
W pożółkłych liściach jesieni ... zagubiliśmy naszą miłość .